ardeepineda

Kahit walang pincesa ngayon, swerte pa rin ako. marami akong dapat pasalamatan kahit sa tingin ko, marami pang kulang sa buhay ko.

 
Tao lang ako. maraming hinaing. Maraming hinihingi. Hindi nakokontento kung sa anong meron. Laging gusto ang higit sa kung anong meron.

 
Pero kung iisipin, ang swerte ko na sobra. Swerte ako dahil completo ang pamilya ko. Mabait ang mga magulang ko. Hindi kame naghihirap. Hindi binabaha ang lugar namin. Sa isang pribadong subdibisyon ako nakatira. Walang giyera malapit sa aming tinitirhan. Kumakain kame ng mahigit sa tatlong beses sa isang araw. May sasakyan kame (at hindi jeep, taxi, tricycle, o kung anong ginagamit sa pangpasada. At hindi lang isa). Simula nung bata ako, sa pribadong eskwelahan ako nagaaral. Sapat ang allowance ko. Hindi ako tumigil ng pagaaral dahil sa walang maipang-bayad ng tuition ang aking mga magulang. Hindi ako naging isang working-student para lang matustusan ang aking pagaaral. Nasa kolehiyo ako ngayon. Buhay kame. Nasa maayos na kalagayan; at lahat ay malusog. Walang may sakit.

 
I’m grateful for the little things in life. As I always tell God when I pray at night, I’m really thankful that He still gave me one more day to live. He still has plans for me. I cannot say that I have everything money can buy; but I can tell you that I almost do. We have so many luxuries in life, and I pity myself for there are still millions of fellow Filipinos that die of hunger and poverty.

 
There are times in my life that I ask/tell myself, “bakit ganito lang? eto lang ulam, wala nang iba? Eto lang pera ko? Ayaw ko itong kotse na ito! Gusto ko sa (insert restaurant here) kumain! Gusto ko pa ng (insert whatsoever here)! Gusto ko… gusto ko…” Its not that I’m selfish or anything, it’s just, that’s human nature. We tend to want more. We tend to crave for something we haven’t taken possession of; we want everything to be ours. We want more of what we have. We are not contented on what we have.

 
What do I want to point out? Think of the little things God has given you. Think of the little things that you take for granted. These little things are one of God’s greatest gifts. Your life; your family, and the other material (and non-material) things that surround you. Of course there are also the stuff money cant buy – love, bliss, and all other shit. But then, just think of it. Aren’t you lucky? Lucky that you’re alive? Lucky that you have this… that…?

 
Isipin mo kung gaano ka kaswerte. Isipin mo kung hinihiling mo na sana, sinigang ang ulam nyo bukas; samantalang may mga batang wala man lang makain sa ngayon. Hinihiling mo na sana bigyan ka ng pera; samantalang ang daming mga batang namamalimos. Hinihiling mo na mas yumaman kayo; samantalang ang daming Pilipinong baon sa kahirapan.Hinihiling mo na sanasana, makapag-beach kayo; samantalang ang daming mga Pinoy na binabaha ang mga bahay nila. Hinihiling mo na sana, mabigyan ka ng baong PlayStation cd na shooting game; samantalang ang daming mga namamatay sa giyera ngayon sa buong mundo.  Hinihiling mo na sana, magkaroon kayo ng bagong TV, at magkaroon ka ng bagong celphone; samantlang halos lahat ng Pinoy ay may celphone na! at kahit mga iskwaters ay may TV! Colored na, may cable pa! san ka?!  

 
No, but seriously, think of what I’ve said. Think of how lucky you really are. Think of how blessed you really are. Think of how much God really loves you. Think of other people, not just yourself. And think of how you can help fellow Filipinos in this time of crisis…

Currently listening to: YM message alerts
Currently feeling: tired